Playa del Carmen en de disco

Pling… Klok de whatsapp toen we in de ochtend wakker werden gisteren. Het was onze grote kleine vriend Amando. Of we nog steeds naar Playa del Carmen wilden gaan vandaag. Sí senōr! Was mijn enthousiaste antwoord. I will be there at 10 am senōr! Zo dat ging soepel.

Terwijl we in de, ons inmiddels welbekende, wat simpele taxi van Amando zaten .stelden we hem de vraag die we in Nederland al bedacht hebben. Amando, due to sentimental reasons, could you please bring us to Riu Palace Mexico in Playa del Carmen. Amando knikte instemmend en daar waren we opeens onderweg naar een stuk verleden, een stuk herinneringen voor Michelle en een gewaarwording voor mijzelf omdat ik mijn vrouw hier al zo vaak over heb horen praten en vertellen.

Na een rit van een kleine 40 minuten, door super rijke maar ook zeker minder bedeelde wijken en straten, stonden we opeens stil. We keken op, en daar waren de oh zo familiaire trappen. Iconisch bijna. Maar daar was ook de beveiliging. En die was minder blij dat we fotos kwamen maken. We mochten een dagpas van 10000 pesos per persoon kopen als we naar binnen wilden. Dat ging hem voor een uurtje niet worden natuurlijk. Maar Amando vond het maar niks en wist ervoor te zorgen dat we wel de begeerde foto mochten maken. Zonder dag pas.

Nadat we snel de foto genomen hebben en deze naar Rob en José hadden doorgestuurd werd het dan tijd voor Fifth Avenue in Playa del Carmen zelf. En dat bleek nog wel een dingetje. Wat een gigantische mix van lokale restaurantjes in alle kleuren van de regenboog, en de super strakke designs van de Haute Couture winkels van de super grote luxury brands in de wereld. Prada, Gucci, Sisley, Oakley, Cartier, Breitling, ze zaten er allemaal. Stuk voor met prijzen die je in Europa niet zult tegenkomen. En allemaal tot in de puntjes uitgedacht.

Opeens klonk het Amigo amigo, come have some food. Voor ik het wist stond ik de hand te schudden van Hector of hoe hij zichzelf voorstelde /, Hector the Connector. Dit was een man die ervan overtuigd was dat we zijn etablissement moesten komen bekijken. Na een kort praatje hebben we dit toch maar afgeslagen. Want we waren nog aan browsen en hadden nog absoluut geen honger. Dus daar gingen we.. eerst naar de Ultrafemme zodat we bescherming voor Michelle’s haar konden kopen dat anders tegen het eind van de vakantie strak platina blond geworden zou zijn. Met behulp van een zeer neppe maar vriendelijke vrouw genaamd Angelica was het zo gebeurd en liepen we de deur uit met de benodigde haar bescherming…… En douche gel….. En , nou ja laat maar.

Hoe dan ook was dit top! Schat schat! Hoorde ik opeens. We liepen inmiddels in een klein maar duur stuk van het overdekte winkel gedeelte van fifth Avenue. Een Sunglass Island, zullen we even kijken. Instemmend knikte ik en gingen we naar binnen. Beide speuren langs de rijen van Ray Ban en Oakley merkte Michelle op dat er wel erg toffe merken waren in deze winkel. Zelfs Cartier was ronduit goed vertegenwoordigd. En die moest ik voor de gein dan maar eens passen.

Laten we er verder niet op ingaan , maar volgens Michelle stond hij erg goed. Zo hebben we winkeltjes en straatjes afgestruind en hebben we de kleuren van Playa del Carmen op ons in laten werken. (Die foto’s uploaden we later!)

Toen we eenmaal terug op het resort waren werd het langzaam maar zeker tijd om te eten bij Kahlo, het Mexicaanse restaurant dat chique en ala carte opereerde. Net aangekleed en eenmaal daar, werd ons al snel duidelijk dat Mexico meer was dan streetfood alleen.

Wat een heerlijk eten hadden ze klaar gezet voor ons. Alleen is er 1 probleem….. We zitten terwijl ik dit schrijf vast op de luchthaven O’Hare in Chicago. En daar is het lastig typen. Dus hoeveel ik ook had willen schrijven…. Hier is dat erg lastig. Maar ik beloof het, ook namens Michelle: we vertellen jullie alles als we morgen terug zijn!! Uiteraard ook over de andere dagen waarop we niks meer geschreven hebben.

Over twee uurtjes vertrekken we eindelijk naar het door ons zo geliefde Nederland. Love you all!!! Tot dan! 😘